‘Vrouwelijke journalisten geven zichzelf de schuld, mannen niet’

Isabella Prins begon in december bij PersVeilig, met als speerpunt de veiligheid van vrouwelijke journalisten. Sinds februari gaat ze elke week op bezoek bij een redactie, waar ze vrouwen uitnodigt voor lunchbijeenkomsten om hun verhalen te delen. Welke conclusies kan ze inmiddels trekken en waar hebben vrouwelijke journalisten behoefte aan?

Isabella Prins: ‘Elke vrouw heeft weleens te maken met grensoverschrijdend gedrag. Soms zeggen ze in eerste instantie dat ze niks hebben meegemaakt, maar dan horen ze een verhaal van een collega en zeggen ze: o, maar dat is herkenbaar.’

Hoe komt het dat vrouwelijke journalisten weinig melding maken van grensoverschrijdend gedrag bij PersVeilig?

‘Heel vaak willen ze niet te lang stilstaan bij iets vervelends. Ook denken ze vaak: het hoort bij het vak, ik moet het niet groter maken dan het is. Uit de gesprekken blijkt dat vrouwen vaak wel melding maken bij hun leidinggevende, de hoofdredactie of een adjunct. Op die manier geven ze het uit handen en hopen ze het zo snel mogelijk achter zich te laten.’

Waarin verschilt de houding van vrouwelijke journalisten met die van mannelijke journalisten als het gaat over grensoverschrijdend gedrag?

‘Vrouwen geven zichzelf eerder de schuld van vervelende reacties. Gescheld op vrouwelijke journalisten gaat heel veel over uiterlijk, niet over de inhoud van een artikel. Ik merk vaak dat vrouwen daardoor denken: misschien had ik wel een te korte jurk aan of een te diep decolleté. Die twijfel aan jezelf hoor ik nooit bij mannen, bij vrouwen zit het helaas ingebakken.’

Wat viel je nog meer op tijdens de gesprekken op redacties?

‘Ik vond het frappant dat vrouwelijke collega’s vaak niet van elkaar weten wat ze meemaken. Dat bleek bijvoorbeeld bij De Stentor, tijdens een gesprek met dertien vrouwen. Dat komt misschien doordat ze op verschillende redacties werken, zoals in Apeldoorn of Zwolle, en door wisselende diensten. Maar ze hebben te maken met dezelfde mensen, dezelfde lokale politici bijvoorbeeld. Het zou goed zijn als er af en toe wat meer met z’n allen gesproken wordt over wat ze meemaken. En ook hoe je daarmee omgaat en hoe je grenzen stelt.’

Met het oog op ervaringen delen opperde je eerder het idee om een soort forum op de site van PersVeilig in te richten, of een WhatsApp-groep te maken. Hoe staat het daarmee?

‘Van het idee van een WhatsApp- of Signal-groep ben ik afgestapt. Ik sprak afgelopen maanden ook met bekende verslaggevers en presentatoren, die zagen het niet zitten om in een groep te stappen met journalisten die ze niet kennen. Je geeft dan toch je telefoonnummer ineens aan heel veel mensen.’

‘Wel heb ik een ander idee gekregen: een soort mentorenprogramma waarbij je als beginnende vrouwelijke journalist na een vervelende gebeurtenis een ervaren vrouwelijke journalist kunt bellen. Het idee is dat je een-op-een je verhaal kwijt kunt bij iemand met ervaring, maar buiten de nieuwsorganisatie. En dat je misschien kunt sparren, hoe heb jij dat opgelost of hoe zou je dit oplossen?

‘Ik moet het plan nog verder uitwerken, maar ik ben al begonnen om bij elk mediabedrijf waar ik kom aan ervaren vrouwelijke journalisten te vragen: vind je het goed om af en toe gebeld te worden? Er zijn al acht vrouwen die willen meedoen.’

Tekst: Jolanda van de Beld
Foto: Jitske Seckel/The Arrows